Այս հայի շնորհիվ է ստեղծվել կինոն Վրաստանում ու Ադրբեջանում․ ի՞նչ էին անելու նրանք առանց մեզ

Հայ մեծանուն կինոգործիչ Համո Բեկնազարյանի կյանքում հետաքրքիր դեպքերը քիչ չեն եղել։ Նրան պատահաբար են հրավիրել կինոյում խաղալու՝ հաշվի առնելով գեղեցիկ արտաքինն ու ֆիզիկական կառուցվածքը։ 1921 թ. Բեկնազարյանը գլխավորում է Վրաստանի կինոստուդիայի կինոյի բաժինը, ապա դառնում Վրաստանի պետկինոյի ռեժիսոր: Հարևան երկրում նկարահանում է «Անարգանքի սյան մոտ», «Կորսված գանձեր» ֆիլմերը, որոնք հագեցած էին արևելյան էկզոտիկ տեսարաննով:

Նկարել է ադրբեջանական «Սևիլը» և «Սաբուհին», ուզբեկական ու տաջիկական, նանայական ու չեչենական ֆիլմեր: Նրա աջակցությամբ է ձևավորվել կինոն Վրաստանում, ստեղծվել Ադրբեջանում: Ուստի բնավ պատահական չէ, որ նրան անվանում են «անդրկովկասյան կինոյի առաջամարտիկ»:
Հայրենիքում Բեկնազարյանը հաստատվում է 1925-ից, հիմնադրում «Հայֆիլմ» կինոստուդիան: 1926-ին նկարահանում է հայկական առաջին գեղարվեստական համր ֆիլմը՝ «Նամուսը»՝ «լավագույնը բոլոր արևելյան ֆիլմերից»:

1936-ին նրա ստեղծած հայկական առաջին ձայնային ֆիլմը՝ «Պեպոն», դառնալու էր ոչ միայն կինոռեժիսորի գլուխգործոցը, այլեւ տեղ էր գտնելու հայկական կինոյի ոսկե պահոցում: Հակոբ ՍՐԱՊՅԱՆԻ հոդվածից։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: