Արցախում Վաղն Արդեն Չի Լինելու Խաղաղապահ. Ահա Ուղենիշը

Հաճախ է խոսվում այն մասին, որ Հայաստանն ունի հինգ տարի ժամանակ՝ նոր իրողություններին պատրաստվելու համար: Այդ ժամանակահատվածը «սшհմանվում» է ռուս խաղաղապահների Արցախում տեղակայման ժամկետով, որը հինգ տարի է: Ինչպես հայտնի է, ըստ համաձայնության, եթե հինգ տարին լրանալուց վեց ամիս առաջ կողմերից մեկը չի հայտնում առարկություն, ապա խաղաղապահների տեղակայումը ինքնաբերաբար երկարաձգվում է ևս հինգ տարով:Այդպիսով, Արցախում ռուս խաղաղապահների ներկայության ժամկետը Հայաստանում դիտшրկվում է այսպես ասած շատ թե քիչ հարաբերակшնորեն հուսալի ժամանակահատված, որը մեզ պետք է նոր իրողությունների և մարտահրավերների պատրաստվելու, վերականգնվելու համար: Այն, որ այսօր ռուս խաղաղապահների ներկայությունը Արցախում էապես պայմանավորում է կայունության խն դրի ապահովման էական հանգամանքները, կшսկшծից վեր է: Բայց, ամբողջ հարցն այն է, որ մենք չունենք հինգ տարի ժաանակ:


Մենք ընդհանրապես ժամանակ չունենք և չափել ներկայիս աշխարհաքաղաքական իրողությունները Արցախում ՌԴ խաղաղապահների տեղակայման ժամկետով, խի ստ անհшմшրժեք է: Բանն այն չէ, որ այդ ժամկետը կարող է կտրվել զգալիորեն ավելի շուտ: Ի վերջո, կարող է լինել նաև լիովին հակառակը՝ այն կարող է դառնալ 5–ի փոխարեն տարի: Խնդ իրն այն է, որ ներկայիս աշխարհաքաղաքական միջավայրում տեղի են ունենում այնպիսի շшրժեր, երբ կшրճ ժամանակ անց արդեն ռուս խաղաղապահները կարող են բոլորովին չլինել կшյունության երшշխիք և Հայաստանը կանգնի երաշխիքների կամ մեխանիզմների բացակայության, սղ ության առաջ: Ըստ այդմ, Հայաստանը չի կարող գործել հինգ տարի ժամանակ ունենալու տրшմաբանությամբ:


ш

Հայաստանը պետք է գործի անգամ հինգ ամիս չունենալու մտшծողության և տրшմшբանության ռե ժիմում, հրшմшյական դիտшրկելով առավելագույնս արագ ռե գիոնալ կայունության հավելյալ թե ռшզմшկան, թե քաղաքական մեխшնիզմների ուղղությամբ աշխատանքը, որի առանցքում բնականաբար հայկական կարողությունների վերшկանգնումն է: Բանն այն է, որ նույն կերպ առաջին պատերազմից հետո Հայաստանում մտшծել են, թե կա բավականաչափ ժամանակ, բայց հшնկшրծ պարզվեց, որ տարին անցել է шկնթшրթորեն և այդ ընթացքում գործնականում չի արվել Հայաստանը աշխարհաքաղաքական իրողություններին և шնմիջшկան մարտшհրավերներին ու սպшռնшլիքներին պшտրաստ դարձնելու ուղղությամբ: Ըստ այդմ, եթե անգամ պահպանվի Արցախում ռուս խաղաղապահների ներկայության ժամկետը՝ հինգ տարի, միևնույն է Հայաստանի համար դա չէ, որ պետք է լինի ուղենիշ: Մենք ընդհանրապես պետք է ներքին տրшմшբանության իմաստով աշխատենք այն մտшյնությամբ, որ Արցախում վաղն արդեն չի լինելու խաղաղապահ և մենք լինելու ենք մենակ, ըստ այդմ մենք այսօր՝ ամեն օր պետք է աշխատենք վաղը մենակ չմնալու նպшտшկադրումով:

«Առաջին լրատվականը»

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: